น้องเมี้ยกับจะไหมไปก่อนแล้วผมกับจะเราะห์เลยเดินเล่นไปช้าๆผมเอาไม้เท้าวางไว้ที่อนามัย ลองเดินด้วยขาเปล่าทางใกล้ๆคงไม่มีปัญหา
ถัดจากอนามัยไปติดรั้วอนามัย มีร้านค้าเล็กๆ ใต้ต้นกำชำใหญ่ ร่มรื่น หลังคาเป็นสังกะสี เสาเป็นไม้เก่าๆมีตุ่มมีตาเล็กน้อยส่วนหน้าร้านมีโต๊ะไม้แผ่นเก่าๆสามแผ่นเรียงกันตอกกับตะปูง่ายๆสูงประมาณเอวเราได้ มีร่องห่างกันเล็กน้อยพื้นไม้เรียบๆมีที่นั่งสามด้านที่นั่งยึดติดกับเสาตายตัว ระยะพอดีนั่งเราไม่เห็นคนเราก็เดินเลยไป
บ้านชาวบ้านส่วนมากจะเป็นบ้านใต้ถุนสูงมุงกระเบื้องกั้นไม้กระดาน มีบริเวณใต้ถุนบ้านเตียนโล่ง สะอาดสะอ้านไม่มีขยะใต้ถุนบ้านมีเปลญวนที่ทำจากเนื้ออวนลาก ตาข่ายเส้นใหญ่ๆ รวบผูกกับเชือกที่ปลายสองด้านเป็นที่นอนเล่นพักผ่อนเกือบทุกบ้าน
มองไปทางซ้าบ หญิงชราอายุประมาณแปดสิบเก้าสิบปี นั่งอยู่ที่ขั้นบรรไดหน้าบ้าน บันไดขั้นบน มีเด็กสาวหน้าตาสดใสนั่งยุเหนือผู้เฒ่าพร้อมหวีอันสีชมพูสางผมให้หญิงชรา ยิ้มอย่างมีความสุข
เดินไปอีกหน่อย ขวามือมีบ้านไม้ใต้ถุนสูงอีกหลัง มีแคร่ไม้ยุใต้ถุน บนแคร่กว้างนั้นหญิงวัยกลางคนนั่งผูกอวนตาข่ายสำหรับดักกุ้ง ทุ่นสีแดง กระทบกันกรุ้งกรั้ง ยามที่เธอสาวเชือกร้อยมันเข้ากับเนื้ออวน หล่อนเงยหน้ามามองคนแปลกหน้าที่เดินผ่าน "มาแต่ไหนกันเหลา"ถามเสียงดังๆแบบเป็นมิตร
"พาหมอมาส่ง"น้องเมี้ย คนที่รู้จัก หมู่บ้านนี้มากที่สุด ตอบไปดังๆเช่นกัน
"ฝากๆ แลๆให้ด้วยหนอ"จะไหมเอ่ยสมทบมาอีกคน
ผมยิ้มๆ พลางดูมือที่เย็บอวนเป็นระวิงด้วยความชำนาญ
ผ่านไปอีกหน่อย ซ้ายมือ เป็นร้านของขำในหมู่บ้าน โครงสร้างเป็นไม้กลมๆที่พอหาได้ในท้องถิ่น มุงสังกะสีและกั้นสังกะสี มีโต๊ะไม้ และเก้าอี้แผ่นไม้สองด้านวางด้านหน้า ในตัวอาคารมีชั้นวางของเป็นชั้นๆมีของกินของใช้ประจำวันวางขาย มีกระสอบข้าวสารวางอยู่ที่พื้นเป็นกระสอบๆ
มีคนนั่งคุยกันอยู่ 2 - 3 คน
"มาแต่ไหนกัน แวะนั่งก่อน นั่งก่อน"ชายสูงอายุท่าทางใจดียิ้มแย้มแจ่มใส ทักเสียงดัง สำเนียงคนอีสานมาอยู่ใต้ นานๆ จะมีสำเนียงปนกันทั้งใต้ กลาง อีสาน
ผมแวะเข้าไปจับมือทักทาย ทีละคน น้องเมี้ย จะไหมและจะเราะห์ เดินเลยไปที่ร้านกาแฟถัดไป
"ผมมาเป็นหมออนามัยที่นี่"ผมบอกทุกคน"ยังไม่เคยมาเลย มาครั้งแรกก็ได้อยู่นี่กับพี่น้อง มีอะไรขอคำแนะนำเยอะแยะ ตอนนี้เดินชมเมืองไปก่อน"
"ที่นี่ไม่กว้างนัก เดินไปสุดแค่คลอง ก็หมดบ้านคน ทางเปลี่ยวๆพ้นต่อจากนั้นจะไปถึงอีกหย่อมบ้านหนึ่ง ไกลพอสมควร" ผมพยักหน้า แล้วบอก "ผมเดินไปต่อทั่วๆแล้วค่อยกลับมาแวะนะครับ"
"เอาเลย เอาเลย" คนที่นั่ง บอก ผมออกเดินต่อไปสมทบกัยทีมงาน ที่กำลังคุยเสียงดังกันอยู่ที่ร้านกาแฟ ดูๆเหนียวกวนสีน้ำตาลใส่ถุงแก้วจาน และถุงพลาสติกมีรอยเหนียว วางยุข้างจาน คงจะหลายอันแล้ว
เราเดินไปจนสุดที่คลองเหมือนที่เขาบอก แล้วเดินวกกลับ พบคนแบกอวนขึ้นมาจาก ริมคลอง และเจอคนจูงควายขึ้นมาจากในคลอง ทุกอย่างอุดมสมบูรณ์ และเป็นชีวิตธรรมชาติ ง่ายๆ มีความสุข
บ้านเมือง ที่ผมจะมาเป็นหมออนามัย นี้ มีชื่อเรียกว่า "บ้านโล๊ะโป๊ะ"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น