เรือลำน้อยแล่นเข้าเทียบท่าช้าๆ บังอีคนขับเรือยังไม่เคยเข้าที่ท่านี้เลยต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ ท่าเรือที่เกาะแห่งนั้น เป้นหาดทรายเล็กๆอยู่ในอ่าวที่เงียบสงบ มีบ้านเรือนตั้งอยู่ติดทะเลเป็นหลังๆ หันหลังบ้านออกทะเล มีระเบียงหลังบ้าน เป็นครัวและที่นั่งเล่น เรือเข้าเทียบท่าระหว่างบ้านมุงสังกะสีเสาโย้เย้หลังหนึ่ง ผู้หญิงกลางคนปล่อยผมยาวสยาย นุ่งผ้ากระโจมอก โผล่หน้าขึ้นมาดูจากรั้วสังกะสีผุๆเพราะไอนำเค็ม พอเห็นเป็นคนแปลกหน้าก็ผลุบหายเงียบไปเลย
มีกลุ่มคนชายหญิงสี่ห้าคนนั่งจับกลุ่มบนแคร่ไม้ใต้ต้นหูกวาง เหลียวมาดูแล้วหันไปซุบซิบออกความเห้นกันในกลุ่ม แล้วหันหน้ามาจ้องดูด้วยความสนใจ
เรือเทียบหาดสนิท พวกเราก็ทยอยกันลงมาจากเรือโดยมีบังอัดลงมาก่อนพร้อมดึงเชือกหัวเรือไว้อย่าให้ไถลไปตามแรงซัดของคลื่นเรือที่ตามหลังเรือมาติดๆโยกไปโยกมา จะร้อ ก็อุ้ยอ้ายลงมาจนได้ชายผ้าถุงถูกคลื่นซัดจนเปียกไปแถบหนึ่ง ต่างคนต่างช่วยขนของคนละไม้คนละมือ ส่วนมากจะเป็นเครื่องครัว หม้อ จวักถ้วยชาม หม้ออลูมิเนียม ตะเกียงนำมันก๊าด อ้อ มีกระทะด้ามยาวอีกอัน ผมสะพายกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กๆหนึ่งใบ กับกระเป๋าสี่เหลี่ยมสีดำ ข้างในเป็นยาและเวชภัณฑ์พื้นฐานที่จำเป็น และไม่ลืมไม้ยันรักแร้อันสำคัญ ที่ได้มาจากโรงพยาบาลพังงา คิดว่าถ้าเดินได้คล่องแล้วจะมอบให้สถานีอนามัยเลย ไม่ใช้มันอีกแล้ว
ผมเดินไปหากลุ่มคนที่นั่งอยู่ ยื่นมือให้เขาจับตามธรรมเนียมมุสลิมในท้องถิ่น ชายสูงอายุจับมือผมแล้วยกมือตัวเองไปแตะหน้าอกแสดงความเป็นมิตร
"มาจากไหนกันล่ะ" แกถามด้วยสำเนียงแปร่งๆ ด้วยความที่ผมไม่ชินกับสำเนียงคนที่นี่
"ผมเป็นหมอ ย้ายมาใหม่ มาอยู่ที่อนามัยที่นี่ครับ"ผมตอบแบบรวบรัดใจความ
"อ้อ ดีจริง อนามัยเราร้างมาหลายปี ทีนี้มีหมอมาแล้ว น่าจะเปป็นที่พึ่งได้นะ"
"มาแต่ไหนกันละ ลูกบ่าวหมอ" หญิงสูงอายุที่นั่งอยู่ข้างๆถาม พลางเช็ดน้ำหมากที่ไหลลงทางร่องมุมปากด้วยฝ่ามือ มันยิ่งเลอะไปใหญ่ ผมยิ้มให้แก บอกว่ามาจากพังงา ไม่ได้แจงรายละเอียดให้มากนัก
"แล้วอนามัยอยู่ไกลจากนี่มั้ยละ ป๊ะ" ผมใช้สรรพนามแทนผู้ชายสูงอายุว่า ป๊ะ ซึ่งหมายถึงพ่อ
ชายกลางคนอีกคนหนึ่งรีบตอบ
"ไม่ไกลหรอก เดินจากหัวท่าไปทางตรงๆ จะผ่านโรงพักร้างแล้วเลี้ยวซ้ายผ่านโรงเรียนไปก็ถึงอนามัยแล้ว"
พูดพลางทำไม้ทำมือเป็นหัวโค้งเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาเรียบร้อย ผมก็เข้าใจทันที เพราะมันมีไปตรง กับเลี้ยวซ้ายเท่านั้นเองนี่นา
ผมรีบบอกให้คณะรีบมารวมกันแล้วเดินไปตามทางที่เจ้าของท้องที่บอก เหมือนจริงดังบอกไว้เดินขึ้นไปตามทางที่มีป่าละเมาะสองข้างขนาดท่วมหัวเหลือๆ ไปตามช่องทาง เขาเรียกช่องฝาแฝดน่าจะมาจากป่าสองข้างทางที่รกทะมึนดูแล้วเป็นฝาสองข้าง ตามชื่อ เดินไปประมาณสามร้อยเมตรก็เห็นโรงพักร้างอยู่ทางขวามือ เงียบวังเวง วิเวกโหวง เคยเป็นโรงพักประจำตำบล แต่ไม่มีกำลังเจ้าหน้าที่เข้าไปอยู่หลายปีแล้ว สภาพทรุดโทรมบันไดทางขึ้นราวโย้เย้าจะหลุดแหล่มิหลุดแหล่ ขนะที่บันไดสองขั้นล่างสุดหลุดหายไปเรียบร้อยแล้ว เสาธงไม่มี ด้านหน้าโรงพักมีสภาพสนามกว้างตามแบบราชการทั่วไปแต่ตอนนี้รกด้วยหญ้าคาสูงเท่าคน ตรงที่ว่างเห็นมีมะพร้าวผ่าซีกทั้งเปลือกวางหงานตากแดดอยู่หลายสิบลูก คงจะมีคนทำมะพร้าวแห้ง
เดินมาอีกห้าสิบเมตรมีทางเป็นถนนลำลองผิวจราจรเป็นทรายละเอียดบ้างลูกรังบ้าง กอหญ้าบ้างมีรอยรถวิ่งอยู่ไม่น้อย เราเดินตามทางไปทางซ้ายผ่านหน้าโรงเรียนหลังเล็กๆ มีห้องเรียนประมาณหกห้องตั้งอยู่บนเนินเด่นตา สนามหญ้าสลับกับทรายละเอียดกว้างพอสมควร เดินผ่านไปก็เห็นสถานีอนามัย
อาคารไม้ยกสูงจากพื้นประมาณหนึ่งเมตร มีระเบียงขนาด สองคูนสามเมตรมีที่นั่งอยู่ข้างระเบียงแบบที่นั่งรับลมชายทะเลอะไรทำนองนั้น ทำเป็นสองมุมซ้ายขวา ตรงกลางมีโต๊ะทำงานและเก้อี้ไม้ตัวหนึ่งเป็น โอพีดีคนยาก ได้ความรู้สึกดีจริงๆ ด้านหน้าอาคารมีเสาไม้เคี่ยมต้นคดๆต้นหนึ่งสูงราวหกเจ็ดเมตร น่าจะเป็นเสาธงเพราะตั้งเด่นอยู่หน้าอาคาร แต่เชือกก็ไม่มี
เราทั้งหลายวางสัมพาระลงหน้าอาคารแล้วพากันเดินขึ้นบนระเบียงนั่งพักกันตรงนั้น ผมเดินไปดูห้องทำงานมีสองห้องห้องหนึ่งปิดกุญแจแน่น อีกห้องหนึ่งมีสายยูกุญแจเปล่าๆผมเปิดเข้าไปก็เห็นโต๊ะทำงานเห็นตู้เอกสาร อืม ครบถ้วนเหมือนกันแฮะเพียงแต่ไม่มีเอกสารเท่านั้นเอง ต้านข้างประตูที่จะเปิดออกไปหน้าระเบียงเป็นประตูแขวนแบบที่เปิดออกแล้วเอาไม้ยันเอาไว้ ก็จะกลายเป็นเคาเตอร์ทำบัตรผู้ป่วยอย่างดี โอ้โฮได้อารมณ์วัยรุ่นอีกแล้วท่านผู้อ่าน ที่ริมผนังด้านที่เป็นลูกเซ็นไม้ขวางอยู่มีตะเกียงน้ำมะนก๊าดที่ขาตั้งหลุดไปแล้วดวงหนึ่งมีสนิมเกาะพอเป็นพิธี กับขวดแม่โขงใสมีน้ำสีฟ้าๆอยู่ข้างในครึ่งขวดน่าจะเป็นน้ำมันก๊าด ไว้จุดตะเกียง
เรานั่งชมบรรยากาศสถานีอนามัยเกาะแห่งนั้นอยู่ตั้งนาน จะร้อหันมามองผมยิ้มๆ น้องเมี้ยแซวผมทันที
"เป็นไงบ้างละหมอ อนามัยในฝัน"
"เนี่ยแหละที่ต้องการ ได้ดังใจจริงๆ พี่น้องเอ๋อ"ผมตอบอย่างสนุกสนาน ก็มันได้อารมณ์วัยรุ่นอย่างกระผมเสียจริงนี่ครับท่านผู้อ่าน อยู่ที่นี่น่าจะมีความสุขและสนุกกับการทำงานจริงๆตามฝันเสียที วันนี้เข้าที่พักแล้วจะได้ออกเยี่ยมทำความรู้จัก กับพี่น้องประชาชนเสียที
ผมเหลียวหาที่พัก เอ แล้วบ้านพักอยู่ไหน ผมก้าวลงไปดูรอบๆอาคาร บริเวณเต็มไปด้วยหญ้าคา หญ้าขี้ไก่ดอกขาว แล้วบ้านพักอยู่ไหน แล้วตูจะนอนไหนวะเนี่ย
