ปฐมบท: เป็นมาและเป็นไป
เรือหางยาวหัวโทงขนาดสิบเจ็ดกงเครื่องยันมาร์ หกแรงม้า ภายในลำบรรทุกผู้โดยสารทั้งหญิงชายหกคนรวมชายร่างกำยำมะขามข้อเดียวที่เป็นคนถือหางเครื่อง ออกจากท่าสะพานยาวไปทางทิศใต้ บ่ายหัวเรือไปทางเกาะแห่งนั้น
ขออภัยท่านผู้อ่านที่ต้องแนะนำคนทั้งหกคนในเรือ เพราะนั่นคือตัวหลักสำคัญในการที่ให้ผมได้ไปสู่เกาะแห่งนั้น ทำไมละหรือ เพราะว่าตอนนั้นผมยังเจ็บเข่าอยู่ยังต้องถือไม้คำยันรักแร้อยู่เลย แต่ด้วยภาระรับผิดชอบและความมุ่งมั่นไฟแรง จึงยอมที่จะไปรับงานที่เกาะแห่งนั้นด้วยความกระตือรือร้นทั้งที่ยังเจ็บ
คนแรกที่แนะนำ ตอนนี้นั่งอยู่ตรงกลางเรือมือจับลูกกล้วยเรืออย่างแข็งแรงเพราะกลัวคลื่นคือ"จะร้อ" จะร้อเป็นพี่สะใภ้ผม เป็นภรรยาของคนถือหางเครื่องเรืออยู่ตอนนี้ จะร้อเป็นคนใจดีพูดเพราะเป็นคนที่คอยให้กำลังใจผมตลอดเวลา เพราะตระกูลผมไม่มีลูกผู้หญิงเลย จะร้อจึงเหมือนพี่สาวแท้ๆของผมที่รักและนับถืออย่างจริงใจ
คนต่อมานั่งใกล้ๆกันแต่คุยไม่หยุดอารมณ์ดีตลอด"น้องเมี้ย"อายุมากกว่าผมแต่ผมถูกมะสอนให้เรียกน้องเพราะนับตามสายญาติแล้วผมมีศักดิ์เป็นพี่ น้องเมี้ยจะคอยดูแลผมตั้งแต่เด็กเพราะเราอยู่บ้านใกล้กัน เป็นคนดูแลจัดการให้ผมทุกอย่าง ถ้าเป็นดาราคงเรียกว่าผู้จัดการส่วนตัว
คนที่นั่งถัดไปเป็นญาติผู้ใหญ่ที่เป็นห่วงผม ขอตามมาด้วยเพื่อดูว่าผมจะอยู่อย่างสดวกสบายมั้ยจะได้หมดห่วง คนนี้ผมเรียก"จ๊ะไหม"
คนที่นั่งหัวสุดเป็นพี่ชายคนรอง"บังอัด"ไม่ค่อยพูดยิ้มอย่างเดียวใจดีมากจนภรรยาของแกตั้งฉายาให้ว่า"โต๊ะเย็น"คือเป็นคนเยือกเย็นจนบางครั้งคล้ายทองไม่รู้ร้อน
คนที่ถือหางเรือ"บังอี"เป็นคนที่น่าเคารพอย่างยิ่ง เป็นพี่หัวปีที่คอยดูแล เสียสละเพื่อน้องๆตลอดมายอมลำบากยอมทุกย่างให้น้องได้เล่าเรียน หลายอย่างที่พี่คนนี้ทำให้ทุกคน แล้วจะเล่าให้ฟังวันหลัง
คนที่นั่งหลังสุดในเรือคือผมเองยังเจ็บเข่าอยู่เลย ผมโดนรถสองแถวชนที่ตลาดพังงา ตอนนั้นฝนตกถนนลื่นผมขับมอเตอร์ไซค์ จะไปนบปริง ตามหลังรถกระบะคันสีขาวที่ยกสูงโฟร์วีล ช่วงถนนช่วงตลาดขวางทางไม่มีฟุตบาท รถกระบะคันนั้นจอด ไฟแดงท้ายรถพอแดงรถก็หยุดผมตามมาเบรคก็ไม่ได้ถนนลื่นเลยแซงขึ้นด้านขวาแต่ห่างไปมากจนออกเลนตรงข้าม สองแถวท้ายเหมืองบรรทุกเหล็กเส้นบนหลังคาหนักมากคอนโทรลไม่อยู่เช่นกันผมหักกลับเข้าซ้าย พอดีปะทะกับสองแถวที่เข่าขวา ล้มแอ้งแม้อยู้ตรงนั้น ขยับตัวจะลุกขึ้น เอทำไมบังคับขาขวาไม่ได้ ก้มดูเห็นแผลตรงเข่าเยินเชียว เห็นลูกสะบ้าด้วยหละ ผมว่าถ้างั้นคงหักแน่แล้ว เลยนั่งเฉยๆให้พลเมืองดียกขึ้นรถไปโรงพยาบาล
คนทั้งหกคน ในเรือลำนั้นวิ่งฝ่าคลื่นอ่อนๆ ออกจากท่าสะพานยาวไปทางทิศใต้ บ่ายหัวเรือไปทางเกาะแห่งนั้น อ้อ ผมยังไม่บอกท่านผู้อ่านทีใช่ไหมครับว่าผมไปทำอะไรที่เกาะแห่งนั้น
ผมเป็นเจ้าพนักงานสุขาภิบาลจบใหม่จากวิทยาลัยการสาธารณสุขภาคใต้ยะลา ได้รับการบรรจุให้เข้าทำงานที่สถานีอนามัยเกาะแห่งนั้น ครับใช่ผมจะไปเป็นหมออนามัย
